Strona głównaprodukcja

Pomidor sadzenie, hartowanie rozsady i rozstawa, hormonizacja kwiatów

Data: 2020-10-12, Data edycji: 2020-10-17

Pielęgnowanie rozsady pomidora.


Na prawidłowy wzrost i rozwój rozsady największy wpływ ma temperatura powietrza i gleby oraz jej wilgotność. W celu utrzymania właściwej temperatury w inspekcie lub tunelu foliowym trzeba dostosować intensywność wietrzenia do panujących warunków zewnętrznych (temperatura, nasłonecznienie). Rozsady uprawiane na świeżej ziemi inspektowej nie trzeba dokarmiać nawozami mineralnymi. Jeżeli ziemia była używana wielokrotnie do produkcji rozsady należy ją przesłać do stacji chemiczno-rolniczej w celu oznaczania zawartości składników pokarmowych. Jeżeli występuje konieczność dokarmiania rozsady, należy stosować następujące nawozy mineralne: 100 g siarczanu amonowego, 300 g superfosfatu 18% oraz 100 g siarczanu potasowego na 100 litrów wody. Rozsady można dokarmiać co 7-10 dni dając 3-5 litrów roztworu na metr kwadratowy.
W końcowym procesie produkcji rozsadę należy zahartować. Celem hartowania jest przystosowanie roślin do temperatury i wilgotności gleby, jakie panują w polu. Polega ona na ograniczeniu podlewania stopniowym zwiększeniu intensywności wietrzenia aż do całkowitego zdjęcia okien na kilka dni przed sadzeniem rozsady na miejsce stałe.
Rozsada hartowana lepiej i szybciej się przyjmuje w polu.
Gdy w nocy spodziewany jest przymrozek, należy rośliny nakryć matami. Maty trzeba układać na drewnianych łatach lub palikach. Przykrywanie matami zaleca się szczególnie wtedy, gdy rozsada jest wyrośnięta, gdyż przykryta oknem inspektowym może ucierpieć od przymrozków, jeżeli liście dotykają szyb.
Bezpośrednio przed sadzeniem rozsady w pole należy ją obficie podlać, a następnie wyjmować wraz z bryłą ziemi. Zapobiega to uszkodzeniom i przesuszeniu korzeni.

Termin sadzenia i rozstawa roślin.


Rozsadę sadzi się do gruntu między 15-20 maja, po ostatnich wiosennych przymrozkach. Pomidory uprawiane na najwcześniejszy zbiór wymagają silnego cięcia, a w związku z tym można je sadzić w mniejszej rozstawie. Zależnie od odmiany, sposobu uprawy, przewidywanej pory zbiorów pomidory sadzi się w rzędach odległych od 70 do 120 cm, w rzędzie co 40-60 cm. Stosowanie mniejszej rozstawy roślin powoduje zwiększenie plonów z jednostki powierzchni, ale wzrost ten nie jest proporcjonalny do liczby posadzonych roślin. W przybliżeniu przyjąć można, że dwukrotnie zagęszczenie roślin na polu daje mniej więcej o 50% wyższy plon z tej samej powierzchni. Zagęszczenie roślin związane jest jednak ze zwiększeniem nakładów na rozsadę, utrudnia także przeprowadzenie zabiegów pielęgnacyjnych i zbiorów.
Przy uprawie odmian samokończących prowadzonych bez palikowania i bez cięcia stosuje się najczęściej rozstawy między rzędami od 90 do 100 cm, a w rzędzie od 50 do 60 cm. Im większe odległości są pomiędzy rzędami, tym gęściej sadzi się rośliny w rzędzie. Najczęściej sadzi się 18-22 tysiące roślin na hektar. Pomidory często sadzi się systemem pasowym, a mianowicie dwa rzędy roślin stanowiące pas umieszcza się w mniejszych odległościach, dalej pozostawia się międzyrzędzia szerokie, a następnie 2 rzędy w takiej samej odległości jak pierwsze i tak dalej. Na przykład odległość między dwoma rzędami stanowiącymi pas wynosi 60 cm, a odległość między parami (pasami) rzędów 120 cm, czyli odstępy 60 i 120 cm występują na przemian. Wolne od roślin przestrzennie pomiędzy pasami rzędów umożliwiają mechaniczną uprawę i ułatwiają zbiór owoców.
Pomidory odmian karłowych sadzi się a w rozstawie 60x40 cm lub 50x35 cm. Aby ułatwić przeprowadzenie zabiegów pielęgnacyjnych i zbiorów owoców, zostawia się co trzeci lub czwarty rząd nieobsadzony.

Ochrona przed przymrozkami.


Przed krótkotrwałym i przymrozkami, często występującymi w połowie maja, najskuteczniejsze jest deszczowanie. Deszczownię uruchamia się wtedy, gdy temperatura przy gruncie spadnie do około plus 1 stopni i dalej się obniża; zraszanie kończy się, gdy przymrozek mija i temperatura przy gruncie jest wyższa od 0 stopni Celsjusza. Krople wody, ochładzając się na liściach i łodygach roślin, „oddają” im swoje ciepło, a więc chronią tkankę roślin przed zamarznięciem. Znaczny wpływ na podniesienie się temperatury przy powierzchni gruntu ma również woda padająca bezpośrednio na powierzchnię gleby. Im przymrozek jest silniejszy, tym zraszanie roślin wodą powinno trwać dłużej, aby po wzejściu słońca rośliny nie nagrzały się zbyt gwałtownie. Użyte do tego celu deszczownie powinny być wyposażone w dysze drobnokropliste, o możliwie małej wydajności co nie dopuszcza do nadmiernego nawilgocenia gleby. Zraszacze deszczowni powinny być nastawione na częstą zmianę położenia; wtedy przerwy między zraszaniem tych samych roślin są krótkie.
Dla ochrony przed przymrozkami stosuje się również osłony dymne. Wytwarza się je przez spalanie materiałów silnie dymiących (mokra słoma, świece dymne) od strony, z której napływa zimne powietrze. Odymianie należy rozpocząć wtedy, gdy temperatura powietrza wynosi 2 do 3 stopni Celsjusza.
a
Hormonizacja kwiatostanów.

Procent zawiązanych owoców gronach, zwłaszcza najniższych, a więc najwcześniej kwitnących, zależy przede wszystkim od temperatury w czasie ich kwitnienia. Chłody powodują zmniejszenie ilości zawiązanych owoców, a czasem w ogóle nie dopuszczają do ich utworzenia się. Różne odmiany pomidorów niejednakowo reagują na złe warunki atmosferyczne, jednak u wszystkich odmian okresy chłodów powodują zmniejszenie się liczby zawiązków.
W celu lepszego zawiązywania się owoców stosuje się hormonizacja kwiatostanów.
Działanie jej polega na sztucznym pobudzaniu przez preparat rozwoju dna kwiatowego, a więc na tworzenie się owoców bez zapłodnienia kwiatu. Owoce uzyskane z hormonizowanych kwiatów nie mają nasion. W pełni wykształcone i rozwinięte kwiaty zanurza się w roztworze sporządzonym według przepisu na opakowaniu. Można także opryskiwać grona kwiatowe lub nawet całe roślinny, ale trzeba uważać, by nie opryskiwać wierzchołków wzrostu. Celowe jest hormonizowanie tylko pierwszych gron kwiatowych, których okres kwitnienia przypada w niskiej temperaturze. Hormonizację można przeprowadzić kilkakrotnie w odstępach 4-5 dniowych.

Nawożenie pogłówne.


Do nawożenia pogłównego pomidorów gruntowych stosuje się właściwie tylko nawozy azotowe jednorazowo lub dwukrotnie w okresie ich silnego rozwoju wegetatywnego. Każdorazowo stosuje się 30 do 40 kg/ha azotu w postaci saletry na przykład saletry amonowej w ilości 90 do 120 kg na hektar. Pierwsze nawożenie pogłówne przeprowadza się podczas pełni kwitnienia pomidorów, następne na początku owocowania. Jeżeli jednak rośliny mają silny wzrost i intensywną zieloną barwę, nawożenie azotem może nie być wskazane. Przenawożenie azotem prowadzi do opóźnienia plonowania roślin.

Przeczytaj również:

Pomidor produkcja rozsady do uprawy w gruncie i pod folią Jak przygotować ziemię pod rozsadę i o czym pamiętać przy wysiewie nasion

Pomidor wybór pola, stanowiska, nawożenie organiczne i mineralne Dużo ważnych informacji i zaleceń przed założeniem plantacji w gruncie

Pomidory choroby, zgorzel podstawy łodyg, zaraza ziemniaka Sposoby walki z najczęstszymi chorobami nie tylko chemiczne.